Aby zrozumieć i przewidzieć zachowanie innych osób, możemy odwołać się do ich wiedzy, przekonań, emocji, pragnień lub intencji. Zdolność, która pozwala przypisać wymienione stany mentalne sobie oraz innym, jest określana jako teoria umysłu. Obecnie podkreśla się, że teoria umysłu powiązana jest z innymi zdolnościami, w tym językowymi. U osób, których rozwój językowy nie jest typowy, np. u niesłyszących dzieci wychowywanych przez słyszących rodziców, dzieci z implantami ślimakowymi, zdolność ta może kształtować się w różny sposób.
Jak rozwija się teoria umysłu i jak możemy ją badać? Teoria umysłu (theory of mind, ToM) została opisana w 1978 roku przez Davida Premacka i Guya Woodruffa. Od tego czasu badania nad zdolnością przypisywania stanów mentalnych sobie i innym szybko się rozwijają. Rozwój ToM może być opisany jako stopniowy proces. Pierwsze przejawy tej zdolności można zaobserwować już w wieku niemowlęcym, kiedy dzieci zaczynają na przykład zwracać uwagę rodzica na ciekawe przedmioty i odpowiadają na próby zwrócenia uwagi na dany przedmiot przez rodzica, co w literaturze określa się jako „wspólne pole uwagi”. Później dzieci zaczynają angażować się w zabawę „na niby” oraz rozwijają rozumienie intencji i pragnień. Kluczowym momentem w rozwoju ToM jest wiek około 4 lat, kiedy dzieci zaczynają rozumieć, iż druga osoba może mieć przekonania, które są niezgodne z ich własnymi oraz z rzeczywistością.
Więcej w wydaniu:
https://slysze.inz.waw.pl/25-lat-instytutu-fizjologii-i-patologii-sluchu-slysze-nr-styczen-luty-1-177-2021/